เมื่อมองไม่พบ สบตาไม่เคยเห็น
ยอมเลือดเย็น เข่นฆ่าความรักน้อยๆ
เพราะรักที่ว่านั้น ห่างไกลเกินใจจะคอย
เวลาเหลือน้อย ไม่อาจปล่อยใจไหลหลง
ความแตกต่างอย่างยิ่งสิ่งหนึ่ง
สิ่งซึ่ง ไม่อาจนำสู่ความมั่นคง
หยุดคิด หยุดใคร่ ปลดปลง
อย่าส่ง ความรู้สึก ถึงเธอ
ตัดใจ หยุดใจ เก็บใจ
ปิดห้อง จองจำใจ หยุดเพ้อ
ความจริง ฉันยังละเมอ
คิดเก้อ เธอไม่มอง ต้องเศร้า
ความแตกต่างอย่างยิ่ง
เป็นสิ่งที่ควรหยุดเขลา
มัวพร่ำ ทัวเพ้อถึงเขา
ใจเราช่างงี่เง่า เกินบรรยาย
เกินบรรยาย…อยากให้เราห่างกันมากกว่านี้ เราจะไม่มีที่พิงฝาแล้วนะ เกิดมาตัวเท่ามหาคะวาย ทำไมตายกับคนบุคลิกอย่างนี้ เรื่อยเลย จะหยุดอย่างไรไหว เข้ามาใกล้ มาใกล้อย่างนี้ ไม่มีเวลาพักสักที หนีไปไหน จะหนีไปไหน อย่างไรดี