ฉันล้างรถทั้งคัน ด้วยฟองสบู่ละเอียด หอมสะอาด
เขียนบนผิวรถเป็นภาพรอยยิ้มของเธอ
ชำระฝุ่น ล้างคราบสบู่ ให้เช้งวับ เสียดายรอยยิ้มกริ่ม
ลงน้ำยาขัดเคลือบสี เธอหยุดหลอกหลอนใจ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ลืมคิดถึงเธอ
ตกเย็นเกิดอาการ
และไม่มีงานหนักๆให้ทำ
ก็เลยเพ้อ เฮ้อ…
หลอกใจตัวเอง
ฉันไม่รู้ฉันคิดกับเธอแบบไหน เหมือนไม่แน่ใจตัวเอง
ถ้าหากคือความรักฉันกลัว ฉันเกรง
เกรงใจตัวเอง กลัวทำใจตัวเองร้องไห้
* ถามเพราะอะไรต้องกลัวอะไรแบบนี้
ความรักไม่ดีหรือไร ก็ดีถ้าความรักถ้าสองคนมีใจ
แต่กลัวไม่ใช่ กลัวหัวใจให้เธอฝ่ายเดียว
พยายามไม่มีใจให้ พยายามไม่ให้เธอข้องเกี่ยว
พยายามจะไม่รักเธอแม้นิดเดียว มันก็ยังเฉลียวใจ
ว่าฉันทำถูกไหม หรือกำลังหลอกใจตัวเอง
