ฉันล้างรถทั้งคัน ด้วยฟองสบู่ละเอียด หอมสะอาด
เขียนบนผิวรถเป็นภาพรอยยิ้มของเธอ
ชำระฝุ่น ล้างคราบสบู่ ให้เช้งวับ เสียดายรอยยิ้มกริ่ม
ลงน้ำยาขัดเคลือบสี เธอหยุดหลอกหลอนใจ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ลืมคิดถึงเธอ
ตกเย็นเกิดอาการ
และไม่มีงานหนักๆให้ทำ
ก็เลยเพ้อ เฮ้อ…
หลอกใจตัวเอง
ฉันไม่รู้ฉันคิดกับเธอแบบไหน เหมือนไม่แน่ใจตัวเอง
ถ้าหากคือความรักฉันกลัว ฉันเกรง
เกรงใจตัวเอง กลัวทำใจตัวเองร้องไห้
* ถามเพราะอะไรต้องกลัวอะไรแบบนี้
ความรักไม่ดีหรือไร ก็ดีถ้าความรักถ้าสองคนมีใจ
แต่กลัวไม่ใช่ กลัวหัวใจให้เธอฝ่ายเดียว
พยายามไม่มีใจให้ พยายามไม่ให้เธอข้องเกี่ยว
พยายามจะไม่รักเธอแม้นิดเดียว มันก็ยังเฉลียวใจ
ว่าฉันทำถูกไหม หรือกำลังหลอกใจตัวเอง
“อย่าเกรงใจ จงบอกฉันเถิด
บอกตามใจเธอ ที่คิดมา
ฉันมาฟังเธอว่า ว่าคิดยังไงต่อกัน
สิ่งดี ๆ คงอยู่เหมือนเก่า กับเรา ยังคงซึ่งสัมพันธ์
ต่อไปนี้ ฉันคงไหวหวั่น แต่ฉัน ทำใจฉันได้
เริ่มต้นที่คบกันอยู่ แล้ววันหนึ่ง ก็เผลอดวงใจให้รัก
ยิ่งนานยิ่งพบ ฉันรักเธอมาก
ยิ่งรัก ยิ่งเหงาใจมาก
หวั่นใจที่เธอ ทำเหมือนไม่…รู้เลย
อยากจะฟัง เธอบอกฉันหน่อย
เจ็บเพียงไรใจ จะรับฟัง
ขอให้เรา เป็นดั่ง ที่คบกันมั่นดังเดิม”
ช่อมะกอกดอกมะยม
*
เมฆลอยลมปั้นก้อนกลมลอยหน้าเย้ยหยัน
*
ตะวันแข่งจันทร์แม้เมื่อลา
*
ขอบฟ้าเปลี่ยนสีไปตามแรงกระแสใจ
*
วันนี้ไม่มีอะไรจะเขียนถึงเธอ
เธอ…อาจจะเหมือนเมฆลอยผ่านไป
เท่านั้นเอง…เฮ้อ
*
หวาดดีค่ะพ่อมดเอ๊กซ์
วันนี้ไม่ได้ป้วนเปียนไปใกล้ที่ทำงานของคุณพ่อมดเลยนะ เพราะตารางงานของฉันไม่อำนวย อิอิ
จิตใจก็ยังไม่ปรกติดี ได้ฟังเทศน์ครึ่งชั่วโมงก็พอดึงจิตให้กลับร่องรอยได้บ้าง
เออหนอ ไม่ตายดอกถ้าอดเสน่หา เคยได้ยินไหมจ๊ะ
วันนี้มีโชคดีจะมาเล่าอวด
อยู่ๆก็ได้ไปทำบุญถวายสังฆทานกับเพื่อนร่วมงาน
เลิกงานไปแวะซื้ออาหาร ได้ดอกไม้สดมาสามกำ นึกออกได้ตอนนั้นเองว่าวันนี้วันพระ
(ดาวเรือง กล้วยไม้ขาว และ ม่วง)
มดเอ๊กซ์ ไหว้พระก่อนนอนด้วยนะ
บุญรักษา
–จากแม่ปลาช่อน
เริ่มต้นเรื่องราวในวันแดดหนาว
“สายลมราวจะกล่อมขับ มิ่งไม้ก็ร่ายกิ่งรับ พยับเมฆกระจายฟ้า
คิดถึงเธอ เมื่อวันที่แรกเจอประจันหน้า …”
ใช่แล้ว เรื่องเกิดขึ้นในต้นฤดูคนเหงา แม้แต่หมูที่มีไขมัน และอิ่มทั้งตัวก็อดที่จะ…ที่จะอยากออกไปตากแดดสักครั้งไม่ได้
เปล่าหรอก ไม่ได้ฆ่าตัวตายเพื่อทำหมูแดดเดียวให้ใครๆได้ชิม
แต่ว่า ในแสงแดดมีวิตะมิน…แอล น่ะดิ
16-18 พ.ย.
ถ้าคุณอ่านบทกวีนี้แล้วไม่ไพเราะสักนิด
นั่นก็แปลว่า ความรักของฉันมันพูดไม่เป็นภาษาสากล แบร่ๆ..
แสงแดดยามเช้า ไม่เคยทำให้ใจฉันรู้สึกขาดอะไร
ทุกเช้า ฉันเห็นใบไม้ กล้วยไม้ ใบเฟิร์น สดใส ทักทายส่งกันก่อนออกจากบ้าน
แต่พอลมหนาวแกล้งพัดและซบเซาชั่วขณะ ฉันเห็นใบไม้กลายเป็นสีหม่นเทา
ลมพัดมาพาให้ยะเยือกเศร้า
ลมหนาว จนฉันคิดถึงแสงอันอบอุ่น
ในความทรงจำ ความอบอุ่นนั้น
ระบายจางๆ ที่มุมปากใครสักคน
แปลกไหม ที่ฉันไม่เห็นเธอในสายตาเมื่อแรกพบ
แต่สายตาที่เธอคอยให้กำลังใจนั้น มีความหมายอะไรเกินกว่าเพื่อนบ้างไหม
หรือเธอเป็นคนดี ที่ใครๆ ก็ชื่นชม และเธอก็น่ารักแบบนี้เอง
ช่วงเวลาสามวันอัน่างุนงง ไม่ได้ก่อปัญหาคาใจอะไร
แต่บังเอิญเหลือเกินว่า ถ้าฉันนับครั้งไม่ถ้วนที่ได้สบตากับเธอ
ความประทับใจคงได้สะสมๆ แม้จะไม่รู้สึกอะไรในตอนนั้น
วันนี้ ฉันเริ่มมีปัญหาแล้วล่ะ
เพราะสายตาของเธอ รอยยิ้มของเธอ
มันตามมาหลอกหลอน และฉันก็ คิดถึงเธอมาหลายวันแล้ว
เมื่อไรจะได้เจอกันอีกครั้ง
เราเองก็ไม่ได้อยู่ไกลกันเลยนะ
ไปทำอะไรที่ไหนอยู่ ทำไมมาเจอกันซะป่านนี้ เธอไม่ใช่รถไฟฟ้าของฉัน
เธอทำให้ฉันรู้สึกห่างไกลจากเธอได้ในฉับพลัน
เรื่องราวเริ่มต้นและจบลงแล้วกระมัง
ทำไมจบได้เศร้าขนาดนี้ โฮๆ..แง๊….นี่มันเพิ่งหน้าแรกเองนะ กระซิก ๆ..
